Van Kashan naar het wereldberoemde Esfahan

Esfahan Meidan Emam Volleybal

Op het busstation van Kashan ontmoet ik een alleen reizend Frans meisje, zij is ook onderweg naar één van bekendste steden van Iran: Esfahan. Een kleine week geleden was ik door een aantal Iraanse vrouwen in de trein naar Teheran al overtuigd om Esfahan te bezoeken. Ik kreeg zelfs het aanbod om bij de familie te overnachten, eens kijken of dat aanbod nog geldt…

Beloofd is beloofd

In de bus sms ik Mona met mijn Iraanse nummer en vraag ik haar of het aanbod nog steeds geldt. Mona is één van de vrouwen die ik had ontmoet in de Trans Asia Express. Zelf kon ze geen Engels spreken, maar haar zusje Neda, die normaal in Londen woont, spreekt het Engels vloeiend. Gelukkig krijg ik snel reactie, wel alleen met “Hi Peter”. Een paar minuten later krijg ik al uitgebreider antwoord, blijkbaar van Neda. Na wat heen en weer ge-sms belt ze me op met de mededeling dat ik mijn telefoon aan de chauffeur moet geven…huh wat? Dus ik geef mijn telefoon aan de buschauffeur en met een paar zinnen is het gesprek voorbij. Het zou goed komen volgens haar, maar ik had nu geen idee op welke manier.

Engels leren langs de snelweg naar Esfahan

Midden in het gesprek met het Franse meisje stopt de bus langs de snelweg, ik moet van de chauffeur de bus verlaten. Moet ik hier echt uit? Midden op de snelweg? Blijkbaar stopt een Iraanse bus overal, dus ik pak snel mijn spullen en stap de bus uit. Naast de snelweg blijkt een taxistandplaats te zijn. Al snel krijg ik een smsje dat de dames onderweg zijn. Een groot voordeel van toerist zijn in Iran is dat je altijd aanspraak hebt. Tijdens het wachten raak ik in gesprek met de taxichauffeurs, eentje haalt zelfs zijn Engels leerboek tevoorschijn om samen Engelse woorden door te nemen.

Na ongeveer tien minuten geprobeerd een gesprek te hebben stopt een taxi met drie vrolijke vrouwen erin. Met grote vreugde wordt ik begroet en even later zit ik in de auto met de drie vrouwen richting één van de appartementen in Shahin Shahr. Even denk ik, hoe kon dit zo gebeuren?

Taxistandplaats snelweg

Taxistandplaats langs de snelweg

Gastvrijheid staat voorop in Iran

Tijdens de treinreis kreeg ik al meerdere uitnodigingen om langs te komen, maar toch had ik niet gelijk het idee ook echt te gaan. In Teheran had ik al een prachtige plek om te slapen en nu in Shahin Shahr was het niet veel slechter. Bij het appartement aangekomen krijg ik eerst lunch en daarna blijken ze voor mij de kamer van de dochter klaar gemaakt te hebben. Mijn protesten dat ik ook wel op de grond of op de bank kon slapen werden weggewuifd. Nadat ik kennis heb gemaakt met de vrouw des huizes, ze kwam net thuis van de universiteit, gaan we met de taxi naar Esfahan.

Een brug over een rivier zonder water

De eerste bezienswaardigheid die we bezoeken is de bekendste brug van Esfahan, de Si-o-se Pol. Deze brug ligt met 33 bogen over de rivier Zayandeh. Nou ja rivier, de Zayandeh is al jaren drooggevallen. De watertrapfietsen aan de rand van de drooggevallen rivier doen daardoor vreemd aan. In het donker ziet de brug door de verlichting er prachtig uit. Daarna bezoeken we één van de mooiste pleinen ter de wereld: Imam Square (Naghsh-e-Jahan).

Esfahan de Si-o-se Pol

De bekendste brug van Esfahan, de Si-o-se Pol

Adembenemend mooi: Imam Square (Naghsh-e-Jahan)

Het beroemdste plein van Iran is eind 16e eeuw aangelegd en was toen het grootste plein ter wereld. In 1979 heeft Unesco het plein en de omliggende gebouwen tot werelderfgoed verklaard en het geniet nu een beschermde status. Aan de rand van het plein liggen ook meerdere monumentale gebouwen, waarvan twee moskeeën en een paleis. Ook ligt rondom het plein een grote bazaar.

Esfahan Imam Square Volleybal

Nationale sport: volleyballen op het Imam Square

Toen ik het plein opliep keek ik vol verbazing rond, wat indrukwekkend! Op het plein lopen we een rondje en besluit de familie mij met de dochter van de gastvrouw en Neda in een rijtuigje te zetten. Ik heb zo een grote lol dat ik helemaal vergeet foto’s te maken. Daarna lopen we langs de vele winkeltjes rondom het plein en wil de familie een cadeautje kopen voor mijn moeder en zusje. Na één keer weigeren werd gelijk geroepen: No taarof! Het Iraanse taarof betekent dat wat je door Iraniërs wordt aangeboden eerst een paar keer moet weigeren en dan bij de derde keer mag je het pas aannemen. Dit geeft diegene de mogelijkheid om van het cadeau geven af te komen. Als laatste wordt ik ook nog getrakteerd op een saffraanijsje met citroengras, een echte aanrader!

Esfahan saffraanijs met citroengras

Het lekkerste ijs ooit, saffraanijs met citroengras

Overal fastfoodrestaurants

Het avondeten nuttigen we in een fastfoodrestaurant. Volgens de zussen houden Iraniërs van fastfood en cola. Je ziet dan ook in Teheran en Esfahan veel look-a-likes van KFC en McDonalds. Tsja, nu alleen nog de menukaart begrijpen ;-)

Menukaart

Uh? Wat kan ik bestellen?

Zonder grote inspanningen ben ik vaak snel moe, mogelijk door de hoge temperaturen. Thuisgekomen val ik dan ook als een blok in slaap.

Tweede dag in Esfahan

De volgende dag word ik, net als mijn gastfamilie, heel laat wakker. Het ontbijt wordt voor mij apart klaargemaakt en ze laten mij eerst eten voordat ze zelf beginnen. Een beetje vreemd voelt het wel als je wordt aangekeken terwijl je ontbijt.

Een andere vreemde gewaarwording met eten was het bezoek aan de ouders van de gastvrouw. De keuken en de woonkamer zijn daar aaneengesloten en er is geen tafel aanwezig. De familie gaat aan een groot kleed op de grond zitten en laat mij op een stoel aan het keukenblad zitten. Het eten was heerlijk.

Eten op de grond

Eten op de grond, ik verplicht op een stoel

Bezoek aan een winkelcentrum

Na het eten is het tijd voor de waterpijp en ondertussen leer ik een van de kinderen een aantal Engelse woorden. In de verdere middag en avond ga ik met ‘mijn persoonlijke vertaler’ Neda en de dochter van de gastvrouw naar het winkelcentrum en daar trek ik veel bekijks. Tsja, welke toerist gaat nu naar het winkelcentrum in plaats van de prachtige musea te bezoeken?  Alleen dit vind ik net zo interessant, vooral om de Iraniërs te zien en te ontmoeten. In het winkelcentrum heb ik nog genoten van heerlijke milkshake.

Celine Dion in het park met uitzicht over Esfahan

In de avond ga ik wederom uit eten, maar nu met vrienden van de man van Mona. De kinderen en de vertaalster gaan ook mee. En ja het is weer fastfood haha. Als avondactiviteit bezoeken een hooggelegen park met een prachtig uitzicht over Esfahan. In het park zitten veel families en jongeren thee te drinken, waterpijp te roken  en zelfs kaart te spelen. Opvallend, want kaartspelen zijn in Iran niet toegestaan. Onder het genot van een kop thee geniet ik van het uitzicht en van de mensen om mij heen. Even later ga ik met de kinderen en de vertaalster een rondje lopen door het park en naar het speelterrein.

Op de terugweg sluit ik nog even aan bij een groepje jongens die waterpijp roken en Celine Dion luisteren, echt grappig om te zien. Ik maak zelfs een klein dansje, maar wordt door Neda snel terecht gewezen als de politie aan komt lopen. Gelukkig lacht de politie vriendelijk naar mij, ach een toerist die mag dat… Thuisgekomen val ik weer als een blok in slaap, de dag vergt meer energie dan ik dacht.

Waterpijp roken in park Esfahan

Waterpijp roken in het park, samen met Celine Dion

Derde en laatste dag in Esfahan

De laatste volle dag in Esfahan start weer redelijk laat. Voor vandaag wil ik een nachtbus nemen naar Shiraz, mogelijk de meest zuidelijke bestemming van Iran dat ik wil bezoeken. In de vroege middag ga ik samen met Neda op verkenning in Shahin Shahr en we proberen een busticket te scoren.

Amerikaanse wijk in Shahin Shahr

Eerst gaan we kijken in een woonwijk die naar Amerikaanse stijl is gebouwd. In de jaren 70 van de vorige eeuw woonden veel Amerikanen die voor de Iraanse overheid werkten in Shahin Shahr. De woonwijk is nog goed te herkennen aan de omheining van wallen en hekken.

Zoektocht naar een busticket

De zoektocht naar een ticket levert weer een mooi avontuur op. Via een winkelcentrum en een busstation belanden we uiteindelijk met een taxi bij een ticketkantoor. En inderdaad daar hebben ze een ticket voor de nachtbus, een VIP-bus zelfs. Ik ben benieuwd of ik lekker luxe kan slapen over de meer dan 500 kilometer lange route naar Shiraz.

Onderweg naar het ticketkantoor vroegen we een paar jongens de goede weg en nu staan dezelfde jongens bij het kantoor. Ze vragen iets aan Neda, maar ik kan het helaas niet verstaan. Uiteindelijk bieden ze ons een rit naar huis aan.

Met popcorn voetbalwedstrijd Esfahan tegen Teheran

Yeah, popcorn bij Esfahan tegen Teheran!

Esfahan tegen Teheran

In de middag bezoeken we de ouders van de zussen weer en slaap ik zowaar twee uur. Daarna nuttig ik een traditionele maaltijd. In de avond gaan we naar het huis van een tante. Hier rook ik samen met Neda haar broertje en een vriend waterpijp, speel ik een potje Pro Evolution Soccer en kijken we de wedstrijd tussen Esfahan en Teheran. Samen met Neda krijg ik weer een traditionele maaltijd van haar tante, zo lekker! Na de maaltijd brengt Neda en haar nichtje mij naar het busstation.

De VIP-bus naar Shiraz is heel ruim met drie stoelen naast elkaar. Helaas heb ik een plek voorin de bus en dat is niet de beste plek om te slapen…op naar Shiraz!

Ruime VIP-bus naar Shiraz

Luxe! Vip-nachtbus naar Shiraz

  • Verslagtijd: augustus
  • Beste reistijd: april

Overzicht foto’s Esfahan en Shahin Shahr

}

1 reactie

  1. Pingback: Van woestijnstad Kashan naar het eeuwenoude groene Abyaneh

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.