Teheran: prachtige mensen in een stad vol smog

Plein moskee in Teheran

Het is vier uur ’s nachts, de Trans-Asia Express rijdt langzaam haar eindstation Teheran binnen. Een reis van meer dan zestig uur is ten einde. Het station van Teheran is totaal verlaten, alleen een paar taxi’s staan te wachten. In de trein had ik van een Iraanse studente het aanbod gekregen om de eerste nacht in haar appartement te slapen. In een onbekende stad midden in de nacht was ik bijzonder blij met dit aanbod. En daar kreeg ik dan ook geen spijt van.

De eerste taxi in Teheran

Het verkeer in Teheran

Het verkeer in Teheran

Samen met twee Iraanse studentes ga ik op zoek naar een taxi, maar eerst helpen ze de drie Nederlandse mannen waar ik de couchette mee deelde. De taxichauffeurs vroegen te veel, maar de drie mannen maakten die paar dollars extra niet veel uit. Een ding leerde ik meteen, onderhandel altijd in Iran over de prijs. De taxirit werd gelijk een belevenis, als een ware Formule 1-coureur sjeesde de chauffeur midden in de nacht heel Teheran door. Gelukkig was er weinig verkeer op de weg, maar zelfs zonder dat vele verkeer was er al wel veel smog. Heel normaal in Teheran, maar voor mij was het even wennen.

Logeeradres Teheran

Zo wat een luxe, mijn logeeradres

Bij haar appartement aangekomen viel ik in de volgende verbazing, wat een groot huis en wat een luxe. Ik kreeg gewoon de beschikking over een tweepersoonsbed, bubbelbad, flatscreen TV en een heerlijk gekoeld huis. Wat een niet voor te stellen begin van mijn Iraans backpackavontuur.

Multimiljonair in Teheran

Na lang uitslapen ging ik de volgende dag op onderzoek uit, ik moest geld wisselen en een simkaart aanschaffen. In het noorden van Teheran zijn genoeg banken te vinden, dus geld wisselen was geen probleem. Het was even zoeken naar de beste wisselkoers. Uiteindelijk  wisselde ik 600 euro om en daar kreeg ik een flinke stapel biljetten voor terug. Meer dan 25 miljoen Reaal, joehoe multimiljonair!

Exchange Euro - Rials

Exchange Euro – Rials

“In de tijd dat ik in Iran was kon je alleen goed geld wisselen in de grote steden, Teheran was het meest gunstig. Het merendeel van mijn euro’s had ik daarom al in Teheran ingewisseld. Nu de sancties zijn opgeheven zal het niet lang meer duren voordat het geld gewoon opgenomen kan worden bij een pinautomaat.”

Even later was ik ook een simkaart rijker. Ik moest wel een kopie van mijn paspoort en vingerafdrukken geven, het verblijfadres mocht ik leeg laten. Voor het bellen en smsen met de al eerder ontmoette Iraniërs in de trein maakte ik gebruik van de Iraanse simkaart. Contact met het thuisfront deed ik via de Wifi. Om de Iraanse internetblokkade te omzeilen maakte ik gebruik van VPN of van de app Psiphon. Facebook werd geblokkeerd, maar iedereen had een account.

Het straatbeeld van Teheran

Tijdens de lange wandeling door Noord-Teheran merkte ik op dat toeristen vrij bijzonder zijn in dit deel van de stad. Het is alsof je met je backpack door Amsterdam-Zuid loopt, veel hoofdkantoren van banken en oliemaatschappijen. Op straat kijken vrouwen je met prachtige nieuwsgierige ogen aan en mannen maken graag een praatje. Vaak was de eerste vraag waar ik vandaan kom en de tweede vraag waarom ik naar Iran ben gekomen en wat ik van Iran vindt. En ja Nederland, bekend van de haven en de bloemen. Oh, het meest aparte was dat ik onderweg twee keer gevraagd werd om de weg te wijzen…huh?!

Een bedekte roos groeit beter

In de metro, een bedekte roos groeit beter

Opvallend aan het straatbeeld waren de sterk opgemaakte vrouwen en goed gestylede mannen. Ook zag ik een groot aantal mensen waarvan de neus was ingetapet, een neusoperatie is redelijk veel voorkomend in de liberalere steden van Iran. Voor zowel mannen als vrouwen. In Iran zijn in verschillende steden tegenstellingen te vinden in het dragen van de hoofddoek, van los over het haar tot geheel bedekt met een chador.Veel vrouwen dragen in Teheran hun hoofddoek vaak losjes over het haar.

Mijn_vervoer_in_Teheran

Mijn vervoer in Teheran

Iets waar ik gewaarschuwd voor was, is dat Iran bekend staat om het grote aantal verkeersslachtoffers. In Iran hebben ze geen idee wat een rijbaan is of hoe een stoplicht werkt. Het is meer hoe groter de auto, hoe meer voorrang je krijgt. Gelukkig had mijn Iraanse gastvrouw een grote auto, een wat agressieve rijstijl en een grote mond ;-) En trouwens het weerhoudt de rijke Iraniërs er niet van om Ferrari, Lamborghini of Porsche te rijden.

Eten, zingen en dansen

In de middag bezochten we een vriendin van het Iraanse meisje, twee andere meisjes en haar moeder zijn ook thuis. Het huis staat vol glas en glimmende zilveren voorwerpen.  Duidelijk heb ik te maken met een liberaler gezin, de vrouwen zijn net binnen en alle extra bedekkende kleding gaat uit. Er wordt druk gepraat, gegeten, gezongen en gedanst, ik zit er met grote verbazing bij te kijken. Wat gebeurt mij nou. Ondertussen vragen ze mij het hemd van het lijf  en wordt ik volgestopt met eten. Grote lol heb ik dan ook met de dames.

Bezoek aan twee prachtige musea

De tweede dag in Teheran begon rustig, in de ochtend bakte ik eieren voor mijn gastvrouwen. Voor de rest van de dag hadden we afgesproken met haar vriendinnen om een aantal musea te bezoeken. Ik heb het uitgebreide Nationaal Museum bezocht en de zeer bijzondere juwelenverzameling in de National Jewelry Treasury. Helaas was het verboden om foto’s te maken.

National Museum of Iran

Het National Museum of Iran is een modern museum dat vol staat met vitrines met ontelbare stenen potten, figuren en houtsnijwerken. Veel van deze werken komen uit Persepolis, de voormalige hoofdstad van Perzië. De voorwerpen komen uit de steentijd, bronstijd, ijzertijd en van het oude Perzische Rijk. Het meest opzienbarend is de ‘Salt Man’, een mijnwerker uit Zanjan die voor bijna 2000 jaar op een natuurlijke manier gemummificeerd in een zoutmijn lag. Ook bijzonder zijn de 9000 jaar oude mens en dierfiguren uit de provincie Kermanshah. Als je de geschiedenis van Iran wil zien en haar invloed op de wereld dan dien je dit prachtige museum te bezoeken, maar neem er wel voldoende tijd voor want er is veel te zien.

National Jewelry Treasury

De National Jewelry Treasury, gehuisvest in de zwaar beveiligde centrale bank van Iran, is een stuk kleiner, maar des te indrukwekkender. Het heeft de grootste collectie van juwelen ter wereld, waarvan velen uniek in de wereld zijn. De waarde is niet te bereken. Bijzondere stukken zijn de grootste ongeslepen robijn ter wereld en een gouden wereldbol met meer dan 50.000 diamanten, smaragden en robijnen. Zelfs in dit bekende museum zijn niet veel toeristen te bekennen. Wel kwamen we nog twee Franse fietsers tegen waar ik samen mee in de trein zat. Ze wachten op hun visa voor een reis naar Turkmenistan. Het Iraanse meisje biedt haar huis aan om de fietsen te stallen en bij te komen van de reis. Gastvrijheid kent geen grenzen.

IJskoffie, traditioneel eten en safraanijs

Na het bezoek van deze twee bijzondere musea spraken we af met de drie oudere Nederlandse mannen van de trein, zo waren we op stap met vier Nederlanders en vier Iraanse meisjes. De mannen waren helemaal verrast dat de meisjes op stap met hun wilden, maar de meisjes wilden gewoon de bijzondere plekken van Teheran laten zien. De bazaar en de moskee bezochten we maar kort, aan het warme weer moesten we nog wennen. We gingen snel een ijskoffie doen in een studentencafé. Prachtige foto’s van voor de revolutie hingen daar aan de muur.

Heerlijk eten in Teheran

Heerlijk eten in Teheran

In de avond gingen we naar een traditioneel Iraans restaurant, al zittend op de grond kregen we de meest lekkere gerechten te eten. Echt, ik heb nog nooit zo lekker gegeten! Vooral de met een notenmengsel gevulde olijven waren onbeschrijfelijk goed. Ter afsluiting van de avond gaan we ook nog langs de oudste ijswinkel van Teheran en eet ik safraanijs met citroengras.

De oudste ijswinkel in Teheran

De oudste ijswinkel in Teheran

Bij de ijswinkel maak ik ook kennis met twee Afghaanse vluchtelingen, een liefelijk meisje en haar broertje verkopen daar geluksboodschappen in het Farsi. Helaas ben ik vergeten wat de precieze boodschap was. Ze spreken bewonderenswaardig goed Engels en uit hun verhaal bleek dat ze het moeilijk hebben. Van mijn gastvrouw kreeg ik te horen dat ze maar weinig rechten hebben in Iran.

Geluksboodschap Teheran

Mijn geluksboodschap Teheran

Tot ooit, Teheran

Door mijn gastvrouw werd ik op de laatste dag naar de metro gebracht, met nog een laatste verrassing. Voor de ingang van de metro konden we niet stoppen, de zedenpolitie stond te patrouilleren. De ‘groene’ politie controleert de mensen op dat ze goed gekleed rond lopen. Toeristen hebben geen last van deze politie.

Een paar dagen is onvoldoende om Teheran te bezoeken, maar ik moet door want ik wilde nog meer zien van Iran. Zeker ook omdat hoofdsteden vaak zo anders zijn dan de rest van het land. Bij vertrek beloof ik mezelf hier weer terug te komen en door het verdwijnen van de sancties ben ik benieuwd hoe Teheran zich zal ontwikkelen.

Na een korte omhelzing met mijn gastvrouw in de auto loop ik richting de metro. Met vriendelijk knikkende blikken op me gericht rijdt ik richting het busstation, op naar Kashan.

}

2 reacties

  1. Pingback: Reizen: Met Trans-Asia Express van Istanbul naar Teheran

  2. Pingback: Van woestijnstad Kashan naar het eeuwenoude groene Abyaneh

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.