Met de Trans-Asia Express van Istanbul naar Teheran

Bagagecontrole Turkije - Iran

De vierdelige serie ‘Onze man in Teheran’ van Thomas Erdbrink gaf op een persoonlijke en humorvolle manier inzicht in het dagelijks leven van Iran. Het land werd omschreven als het land waar niets mag, maar alles kan. In augustus 2014 heb ik dat zelf mee mogen maken door met de Trans-Asia Express naar Teheran te reizen. Het was een bijzondere reis die ik niet had willen missen. Dit is het eerste deel van mijn verhaal, waar wordt beschreven hoe ik in Iran terecht ben gekomen.

Iran is eigenlijk gewoon te bereiken per auto, bus, trein of het makkelijkst per vliegtuig. Ik heb zelfs mensen ontmoet die per fiets waren gekomen. Om Iran in te komen over land heb je wel een visum nodig, het meest eenvoudig te krijgen bij de ambassade in Den-Haag of in Trabzon. Wanneer het vliegtuig wordt genomen kan een kort visum op het vliegveld worden aangeschaft. Zelf heb ik het visum aangevraagd in Den-Haag. De heenreis heb ik met de trein afgelegd, vanaf Istanbul gaat de Trans-Asia Express naar Teheran. Op het moment dat ik met de Trans-Asia Express ging waren er nog werkzaamheden tussen Istanbul en Ankara. Het eerste deel vanaf Istanbul naar Ankara heb ik daarom met de bus afgelegd. De uiteindelijke terugreis deed ik met de bus van Urmia naar Van.

Mijn voorbereiding voor de Trans-Asia Express

Met enig geluk ben ik passagier geworden van de Trans-Asia Express. Aan een echte voorbereiding heb ik namelijk niet gedaan, de tickets had ik niet vooraf geregeld. In Istanbul kende ik twee reisbureaus die de tickets voor de trein naar Teheran verkochten, één was gesloten en de ander gaf aan dat alles was uitverkocht. Ook het treinstation van Istanbul gaf geen soelaas. Een dag voordat de trein uit Ankara zou vertrekken besloot ik maar met de bus naar Ankara te reizen en daar te overnachten in een hostel.

Tegen acht uur in de avond kwam ik aan in mijn van te voren gereserveerde hostel, Deeps Hostel. Een prima hostel waar ook veel Iraniërs tijdelijk overnachten die in Ankara zijn voor het aanvragen van een visum. De eerste tips werden uitgewisseld. Vrij snel na de incheck ging ik naar het treinstation van Ankara om te zien wat de mogelijkheden waren voor een kaartje. Helaas was de balie voor internationale reizen gesloten, deze zou weer in de ochtend open gaan.

Beginstation Ankara Trans-Asia Express

Beginstation Ankara

Met een steeds minder gerust gevoel ging ik de volgende dag mijn hostel uit. De avond ervoor was ik lopend naar het station gegaan voor verkenning en nu nam ik voor de zekerheid een taxi. Bij het verlaten van het hostel ontmoet ik een jong Nederlands koppel, onderweg naar het treinstation voor dezelfde trein alleen wel met tickets. We deelden een taxi.

De internationale balie is niet aangegeven in het Engels en er wordt ook bijna geen Engels gesproken, maar de mensen waren bijzonder aardig om mij verder te helpen. De grote vraag zat in mijn hoofd, zijn er nog tickets met iets meer dan een uur voor vertrek? Na een half uur wachten en een fikse ruzie aanschouwt te hebben krijg ik een ticket voor 125 Lira, ongeveer € 50,-, dit is exclusief ontbijt en avondeten. Ah yeah!

Zekerheid treintickets? Als je meer zekerheid wil hebben van een plaats in de trein, zorg dan dat je de tickets van te voren bestelt via een reisbureau in Istanbul. De twee die ik heb geprobeerd zijn Tur-ISTA Tourism Travel Agency en Viking Turizm. Dit kan per mail worden afgehandeld, de prijs zal hoger liggen dan op het station van Ankara.

Eerste dag – Ankara

Rond half elf vertrekt de Trans-Asia Express uit Ankara richting Teheran (de tijdtabel). De eerste uren van de geplande 58 uur naar Teheran gaan vrij snel voorbij. De landschappen zijn prachtig, weids en bergachtig. Onderweg zie je vele velden vol zonnebloemen, tabaksplanten en graan. De steden langs het spoor hebben veel hoogbouw en zijn niet heel aantrekkelijk.





Ik deel een couchette met een Turkse en een Iraanse man. In de nacht komt nog een Iraanse man slapen, zijn gezin heeft een couchette verderop. Het slapen gaat in vierpersoonscouchettes met een prachtig uitzicht via een groot raam. Het beddengoed is fris en het bed ligt prima.  Elke negen couchettes hebben een soort van badkamer en toilet op de gang. 

Het beddengoed is fris en het bed ligt prima.

Onderweg stopt de trein op een aantal stations, er stappen voornamelijk passagiers in en de trein wordt voller en voller. Als je snel bent kan je bij elke stop in het winkeltje inkopen doen, deze zijn nog goedkoper dan in de restauratie van de trein. Vooral water en tussendoortjes zijn er in grotere hoeveelheden. De trein heeft trouwens een prima restauratie waar je goed eten en drinken kan krijgen.

Eind van de middag bestel ik het avondeten, twee keuzes zijn te maken met vlees. Een lastige keuze voor een vegetariër, maar ik had niet anders verwacht. Het eten is van goede kwaliteit en de kok is een vrolijke gezellige man. Na het eten breng ik de meeste tijd nog door in de restauratie. De plek voor gezelligheid, waar tips tussen reizigers worden uitgewisseld, bier wordt gedronken en gekaart.

Tweede dag – Tatvan

Zacht wiegend viel ik de avond ervoor in slaap en zo word ik ook wakker. Een heerlijk rustgevend gevoel, des te mooier is ook het uitzicht door het grote raam naar buiten. Betoverend mooi! Zie de afbeelding, toch prachtig?

Uitzicht wakker worden Trans-Asia Express

Wakker worden met betoverend uitzicht

Aangezien ik te weinig eten mee had genomen neem ik het ontbijt in de restauratie. Dit was prima te eten, alleen de koffie is mierzoete instant. Echt niet te drinken! De rest van de dag zit ik in de restauratie, dit heeft twee redenen. In de couchette werkt de airco niet optimaal, maar bovendien is het veel gezelliger. Er wordt getekend, gekaart en zelfs gezongen! In de restauratie zie ik dat de Trans-Asia Express een zeldzame mix is van mensen en culturen, tussen het Europese en het Aziatische deel van de wereld.

Rond drie uur zouden we moeten aankomen in de haven van Tatvan. Gelukkig voor een paar backpackers die net uit de bergen kwamen rennen, heeft de trein een vertraging van een uur. Ze spurten nog gauw de boot op. Mijn vermoeden klopt als ik ze aanspreek, Nederlanders.

Van de trein naar de boot

Ongeveer het mooiste van de reis was de bootreis, heerlijk op het bovendek in de wind staan, al kijkend naar de prachtige omgeving. De bootreis duurde ongeveer 6 uur, maar de tijd vloog voorbij dor de gezelligheid van de passagiers. Op de boot kom ik ook in aanraking met de gastvrijheid en vrijgevigheid van de Iraniërs. Een Iraans gezin heeft een grote watermeloen en wil dat graag delen, ik bedank ze vriendelijk. Alleen vriendelijk bedanken gaat zomaar niet, ze houden aan en uiteindelijk kreeg ik nog meer dan eerst was aangeboden. Een heerlijke watermeloen.

Op het bovendek van de boot

Op het bovendek van de boot Tatvan naar Van

Aan de andere kant van het meer is de Iraanse trein nog niet gearriveerd, onduidelijkheid heerst en het is mij onbekend waar en met wie ik in een couchette zal komen. Met een hele groep komen we tot een oplossing, maar helaas, het is niet toegestaan dat ik in een couchette kom met Iraanse vrouwen. Uiteindelijk wordt ik bij 3 gezellige Nederlandse gepensioneerde mannen ingedeeld. Of ik kan kaarten?

Midden in de nacht werden we gewekt voor de paspoortcontrole door de Turkse grenswacht. Omdat ik wist dat het midden in de nacht zou zijn had ik mijn kleding aangehouden en was ik daardoor als eerste bij de controle, helaas waren de grenswachten nog niet wakker. Na twintig minuten wachten waren ze eindelijk daar, twee stempels later dacht ik snel weer de trein in te gaan maar helaas mocht dat niet. Nog een half uur later was iedereen gecontroleerd en kon de reis verder om vier uur ’s nachts. De Iraanse paspoortcontrole vond in de trein plaats, wel was er om tien uur de bagagecontrole.

de grenswacht wees naar de deur en gaf een gebaar van doorlopen.

Na een flinke woordenwisseling tussen mijn nieuwe Iraanse vrienden en de Iraanse grenswachten moest ook ik met alle spullen eruit. Nadat alle Iraanse reizigers waren gecontroleerd werden de toeristen gevraagd voor de bagagecontrole. Nou ja, bagagecontrole…de grenswacht wees naar de deur en gaf een gebaar van doorlopen. Zo, dat ging soepel.

Bagagecontrole Turkije - Iran

Bagagecontrole Turkije – Iran

Derde dag – Teheran!

Geplande aankomsttijd in Teheran, half negen vrijdagavond. Werkelijke aankomsttijd wordt vier uur ’s nachts, maar niemand die dat echt wat lijkt uit te maken. Net voor Tabriz werd het me al duidelijk dat ik midden in de nacht in Teheran ging aankomen, zonder slaapplek in een wildvreemde stad aankomen leek me niet meteen het beste idee. In de restauratiewagen besprak ik met een aantal andere backpackers het plan tot uitstappen in Tabriz. Uiteindelijk kreeg ik het aanbod van een Iraanse studente om in haar appartement in Teheran te overnachten. Ondertussen werden telefoonnummers en adressen uitgewisseld, in elke belangrijke stad in Iran kreeg ik een mogelijke slaapplek aangeboden. Zonder van te voren een plan opgesteld te hebben moest ik nu wel langs Teheran, Esfahan en Shiraz. Een snelle kennismaking met de Iraanse gastvrijheid…


Mocht je de reis zelf willen maken, in het kort nog een paar tips:

  • De trein gaat wekelijks, als je zekerheid van een plaats wil kan je de tickets bij een reisbureau in Istanbul boeken. Bijvoorbeeld via Tur-ISTA Tourism Travel Agency of Viking Turizm
  • Een visum is noodzakelijk voor reizen over land, de ambassade in Den-Haag of Trabzon (kort visa vanuit Turkije) zijn het makkelijkst in het verstrekken van visa
  • Een interessante site met uitgebreide informatie over reizen met de trein naar Iran is Seat61. Ook te gebruiken voor informatie over andere treinreizen.
  • Ankara kent weinig hostels, Deeps Hostel is een goede keus
  • De Lonely Planet Iran is één van de weinig reisgidsen over Iran, iedere toerist gebruikt de gids voor slaapplekken en dat merk je in de herhaalde ontmoetingen
  • Je krijgt een stortvloed aan tips voor bezienswaardigheden en slaapplekken, schrijf deze op in een boekje. Tip: laat ze ook in het Iraans opschrijven
  • Wil je meer weten, vraag het in de reacties…

Slideshow van de Trans-Asia Express

}

6 reacties

  1. Pingback: Teheran: prachtige mensen in een stad vol smog

  2. Pingback: Van woestijnstad Kashan naar het eeuwenoude groene Abyaneh

  3. Jan Marten   •  

    Hoi Peter, ik heb je blog over je treinreis van Istanbul naar Teheran gelezen. Erg interessant! Mijn vrouw en ik overwegen om komende zomer per trein naar Turkije te reizen en dan terug te gaan naar Nederland. We willen reizen tot ‘Van’ en dan teruggaan. Ik zie in jouw verslag dat je van Tatvan de boot nam. Was dat toevallig naar Van? M.a.w. leidt de Trans-Asia Express ook langs Van?

    Hartelijke groeten,
    Jan Marten

    • Peter Veldman   •     Auteur

      Hoi Jan, dankje! De treinreis dwars door Turkije is prachtig. Vanaf de lente van dit jaar zijn de werkzaamheden op station Ankara afgerond. Ik weet niet of de Trans-Asia Express al vanaf Istanbul vertrekt, zelf heb ik de bus genomen naar Ankara en daar de trein genomen.

      De trein rijdt tot de haven van Tatvan en vanuit daar kan je de boot nemen naar Van. Een deel van de trein gaat op de boot om daarna in Van aan te sluiten op de het Iraanse gedeelte van de Trans-Asia Express. Dus voor jullie is de eindstop Tatvan en de boot naar de haven van Van. Succes en veel plezier.

  4. Pingback: Naar Iran, te land, ter zee en in de lucht – HOME | architect j v r

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.