Hamadan: bijzonder en zonder toeristen

Gouden moskee en bergen in Hamadan

In het hostel Amir Kabir in Esfahan nuttig ik samen met een aantal Italianen het ontbijt. Daarna ga ik met een taxi naar de busterminal. Vanaf daar neem ik de bus naar een minder toeristische plek in Iran: Hamadan.

Groot aanbod van taxi’s in Hamadan

Net als bij de busterminals in de andere steden schieten de taxichauffeurs je gelijk aan bij het uitstappen van de bus. Gelukkig voor mij is het aanbod van taxi’s groot en daardoor heb ik genoeg ruimte om te onderhandelen.

Aangezien ik tijdens mijn reis weinig tips over Hamadan heb gehoord kies ik een hotel die in de Lonely Planet staat aangegeven. Het wordt hotel Ordibehesht. Schone kamers met gedeelde douches. Bijzonder is dat buitenlandse toeristen niet extra hoeven te betalen voor het douchen, in tegenstelling tot de Iraniërs.

Ontmoeting met Farsi sprekende Deen

In het hotel ontmoet ik, naar later blijkt, ongeveer de enige buitenlandse toerist van Hamadan en dat in een stad van meer dan half miljoen inwoners. Het is Nicholas, een jongen uit Denemarken die Farsi aan het leren is. Met hem spreek ik af om de volgende dag naar het mooiste en grootste grottencomplex van Iran te gaan, de Caves of Al Sadr.

Samen de stad ontdekken

Eerst gaan we samen de stad ontdekken. Hamadan is één van de oudste steden van de wereld en was een belangrijke brug tussen oost en west. Gedacht wordt dat Hamadan is gebouwd op de oude plaats Ecbatana. Deze stad uit de 7e eeuw voor Christus is te vinden het centrum. Helaas is er niet meer dan een ruïne van over.

Oude stad Ecbatana in Hamadan

De oude stad Ecbatana

Daarna lopen we rustig door de stad en wisselen wetenswaardigheden uit. Halverwege bemerken we dat we worden gevolgd of eigenlijk lopen twee mannen de hele tijd met ons mee. Als we een ijsje willen halen dan bieden ze zelfs aan om te betalen, dit weigeren we.

Tombe van Esther

In Hamadan ligt het mausoleum van Esther, een belangrijke Joodse Pelgrimplaats. In het eenvoudige bakstenen gebouw liggen Esther en Mordecai in houten kisten. De zaal is versierd met Hebreeuwse inscripties en manuscripten van het Oude Testament. Het mausoleum en de synagoge zijn gratis te bezoeken, maar aan het eind is er wel een verplichte fooi voor de gastvrijheid.

Kist van Esther in het Joodse Mausoleum

Kist van Esther in het Joodse mausoleum

De grotten van Al Sadr

Het is negen uur in de ochtend en onze chauffeur staat klaar om ons naar één van de mooiste grotten van de wereld te brengen. Niet heel toevallig is de chauffeur ook werkzaam in het hotel. Door maagproblemen heb ik als ontbijt alleen bananen kunnen eten, mogelijk heb ik iets verkeerd gegeten of slecht water gedronken.

Van Hamadan naar Caves of Al Sadr

Onderweg van Hamadan naar de grotten van Al Sadr

De grotten van Al Sadr liggen ongeveer zestig kilometer ten van noorden van Hamadan en blijken in een groot vakantiepark voor Iraniërs te liggen. Geen enkele buitenlandse toerist heb ik gezien en daardoor worden wij zelf een attractie. Door menig Iraniër ben ik op de foto vastgelegd. Bij de toegang blijken ze twee soorten prijzen te hanteren, voor Iraniërs en voor buitenlanders. Het is iets dat je vaker ziet. Alleen het prijsverschil is enorm, een Iraniër betaald 180.000 Real en ik moet 550.000 Real betalen.

Zijn we Iraans genoeg?

Aangezien Nicholas redelijk goed Farsi spreekt proberen we te doen alsof we Iraniërs zijn. Ik doe het zwijgen toe. De kaartverkoper vindt het geen probleem, maar bij de eerste controle worden we eruit gepikt. Nicholas geloven ze nog wel, maar ik moet toch echt een toeristenkaartje halen. Leuk geprobeerd!

Ook voor de toeristenprijs is het grottencomplex de moeite waard. Het is werkelijk waar adembenemend mooi. De grotten zijn tientallen meters hoog en bestaan uit meerdere verlichte meren en kanalen. De grotten zijn bedekt met mooie stalactieten en stalagmieten. Met kleine bootjes die aan elkaar verbonden zijn kan je rustig rond kijken.

De Iraniërs in de grot hebben niet alleen oog voor het natuurschoon, ook maken ze weer foto’s van ons. Een vreemde gewaarwording en het komt meer voor dan elders in Iran.

Weerspiegeling Caves of Al Sadr

Prachtige weerspiegeling in de grotten van Al Sadr

Traditioneel eten in Hamadan

In de middag zijn we terug in Hamadan en gaan we bij een traditioneel restaurant eten. De eigenaar is overal in de wereld geweest en dat wil hij laten zien ook. Het eten is heerlijk, maar door mijn maagproblemen kan ik er toch minder van genieten. De late middag vullen we met een bezoek aan een recreatiepark op een berg. Het park ligt er verlaten en half vervallen bij, een vreemd aangezicht.

Ganjnameh inscripties

De volgende dag sta ik weer bijtijds op om weer een buitengewone plek te bezoeken. Een bijzondere rots met daarin inscripties verwerkt, de Ganjnameh inscripties op vijf kilometer afstand van Hamadan. De inscripties uit de 5e eeuw voor Christus zijn op verzoek van Darius en Xerxes in de rotsen gegrafeerd. Nicholas is helemaal lyrisch.

Ganjnameh inscripties

De eeuwenoude Ganjnameh inscripties

De plek blijkt grootster opgezet dan verwacht dus laten we de taxi maar weer terugrijden. Wederom veel Iraniërs en geen buitenlandse toeristen te zien.

Bij een waterval gaan we even zitten, maar rust krijgen we niet. Ook hier lijken we wel beroemd. Veel mensen hebben vragen over Iran en waar we vandaan komen. Nog meer mensen maken foto’s van ons of willen met ons op de foto. Ook veel meisjes staren ons aan, omdat we beetje jolig worden vragen we of ze met ons op de foto willen. Ja hoor! Niet veel later staat hun vader bij ons, hij wil ook met ons op de foto.

Een gevraagd fotomoment

Een gevraagd fotomoment

Ondertussen hebben we honger gekregen en gaan we bij een restaurant in het park een speciale stamppot eten. De stamppot moet je zelf nog stampen. Aangezien restaurant wat hoger ligt heb je prachtig uitzicht op alle families en jongeren die in het park aan het eten en drinken zijn. Een groepje jongeren is zelfs aan het muziek maken, totdat de politie komt. Ik heb nog nooit iemand zo hard zien rennen met een djembe. In Iran is het niet toegestaan muziek te maken en zeker niet zonder Allah te prijzen.

Iedereen in het park eten

Genieten in het park

In de middag lopen we terug richting het hotel. Onderweg slaan we nog aanbod af om een verjaardag te vieren. Ik eet nog ergens een broodje en ga dan voor de nachtbus om 19:00 richting Tabriz.

  • Verslagtijd: augustus
  • Beste reistijd: april
}

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.